ჩემი ოჯახის სებასტიანური გზა

სწავლა საბავშვო ბაღში „მხითარ სებასტაცის“ საგანმანათლებლო კომპლექსში დავიწყე, ანუ ჩემი განათლება თავიდანვე სებასტაცის გარემოში დაიწყო. ამჟამად მე-11 კლასის მოსწავლე ვარ და ამ 12 წლის განმავლობაში სხვადასხვა მიღწევები მაქვს.

პირველ რიგში, საგანმანათლებლო კომპლექსში ჩემი მოსვლის წარსულით დავიწყებ. დეიდაჩემი სწავლობდა საგანმანათლებლო კომპლექსში, რომელსაც იმ დროს ჯერ კიდევ 183-ე სკოლა ერქვა, 1986 წლიდან 1994 წლამდე, მამაჩემი - 1988 წლიდან 1994 წლამდე, ხოლო ბიძაჩემი - 1991 წლიდან 1994 წლამდე. ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში მივხვდი, თუ რატომ მიგვიყვანა ყველანი ამ გზამ საგანმანათლებლო კომპლექსში, რადგან მეგონა, რომ საგანმანათლებლო კომპლექსი სიახლოვის საბაბით ავირჩიეთ, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ასე არ იყო. დღესაც კი, მამაჩემთან ერთად ვადარებთ მის და ჩემს სწავლის წლებს და ვხედავთ დიდ ცვლილებას და განვითარებას.

ჩემი ბიძაშვილები, და და ძმაც, სასწავლო კომპლექსში სწავლობდნენ და ჩემი და გასულ წელს კურსდამთავრებულთაგან ერთ-ერთი იყო. ახლა ჩემი და სასწავლო კომპლექსის საშუალო სკოლის მე-7 კლასშია.

ამ 12 წლის განმავლობაში მეგობრებს ჩემს ერთ-ერთ უდიდეს მიღწევად მივიჩნევ. რაც არ უნდა უცნაურად ჟღერდეს, ჩემი სებასტიანური გზა თავიდანვე მათთან დავიწყე - ზოგიერთთან საბავშვო ბაღში, ზოგიერთთან უმცროს სკოლაში და ახლა ისინი ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ნაწილად ითვლებიან. ჩვენ მათთან ერთად გავიზარდეთ და ერთმანეთი სხვადასხვა ასაკში ვნახეთ, რამაც ჩვენი მეგობრობა კიდევ უფრო გაამყარა. კლასის შემადგენლობის ცვლილებამაც კი არ დაგვაშორა. ახლა კი წლებმა ერთ ოჯახად გაგვხადა და ცნობილი გამონათქვამი „სკოლა მეორე სახლია“ სწორედ მათი წყალობით გახდა ჭეშმარიტი.

კვლევით სკოლაში გადასვლის შემდეგ, აქ ბევრი შესანიშნავი ადამიანიც გავიცანი და მოკლე დროში, მათი წყალობით, ჩემს ცხოვრებაში ბევრი მნიშვნელოვანი ღირებულება ჩამოყალიბდა. ყველა მათგანი ძალიან მიყვარს და უზომოდ ვაფასებ. დიდი იმედი მაქვს, რომ სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩვენი მეგობრობა იგივე დარჩება, რომ მანძილიც კი არ შეგვიშლის ხელს და არ დაგვაშორებს, ყოველთვის შევძლებთ ერთმანეთის გვერდით ყოფნას რთულ და მარტივ მომენტებში და ერთად გადავლახოთ ყველა სირთულე... ანუ, უწინდელი თბილი და მეგობრული გარემო შენარჩუნდება.

ეს სებასტიანელების გზაა, მამა მხითარმაც გაიარა გრძელი და რთული გზა, მაგრამ მან შეძლო ყველა სირთულისა და დაბრკოლების გადალახვა და თავისი მიზნის მიღწევა, შექმნა ყველასთვის ცნობილი მეხიტარისტული კრება.