Կենաց ծառ
Պետրոսյան Լուսինե Գ.
Այսօր ճամբարականների հյուրն էր տիկին Մարինեն, ընկեր Սեդան։
Միասին պետք է զարդարեին Կենաց ծառը, իմանային դերն ու նշանակությունը հայերի կյանքում։
Ազգային արժեքների ճանաչումն ու ձևավորումը սկսվում է հենց այդպիսի կենդանի, ուրախ ու գունեղ հանդիպումներից։ Երբ սովորողն ինքնուրույն կախում է մի իր ծառի ճյուղից և լսում կամ արտասանում «ասիլ-վասիլ», նա այլևս պարզապես խնձոր չի տեսնում, այլ տեսնում է իր ընտանիքը, նախնիներին, կենդանի պատմություն ու սեր՝ փաթաթված մի ճյուղի վրա։ Ավելին՝ բլոգում։